Impressie van Æbbelø (Funen).

Margriet brengt me weg (is ook wel redelijk als zij de rest van de dag de auto gebruikt) naar de Ebbevej (de ebweg) zo kan je, bij eb, over het wad naar Æbbelø lopen; als je pech hebt en er staat water moet je waden. Er staat zo'n 60 cm water en ze ziet me met gemengde gevoelens te water gaan. Het lijkt ook wel een beetje gevaarlijk, deze enorme watervlakte, maar als je het eerder gedaan hebt (en dat héb ik, het voorgaande jaar met Hans, mijn visgenoot) valt het wel mee. Ik voel me op alles voorbereid met waadpak ,vliegvest, rugzak en regenjack....... Wat kan me gebeuren....... Ik loop (toch enigszins moeizaam) door het kniehoge water.....op weg naar Æbbelø......over de Ebbevej. Een dag tevoren hadden we samen op dezelfde plek staan kijken naar een kunstaasvisser en z'n vriendin. Hij tot aan z'n borst in het water, weliswaar in een waadpak, maar toch...... en zij tot net over haar knieën.... verschil moet er wezen? Tot aan z'n borst in het water............. zo hoog kan het water dus komen!

Maar goed, na dit enigszins prozaïsche begin heb ik wat uit te leggen. Het geheel speelt zich af op Funen, een redelijk groot eiland ten oosten van Jutland.....Denemarken dus. Aan de noordkust van Funen ligt een klein eiland Æbbelø; het is privé eigendom, maar je mag er vissen zolang je maar aan de kust blijft.
Het gaat allemaal om zeeforel, die in de Kleine en Grote Belt de laatste jaren in steeds toenemende mate aan de kusten te vangen zijn. Het gaat ongeveer zo: je loopt in je waadpak enz. op een geschikte plek de zee in, je werpt een "daargeloofikin-vlieg" (voor mij is dat meestal een garnaalimitatie) richting horizon en je vist hem, op de jouw zo geheel eigen wijze, weer terug totdat opeens........

Een #6-hengel met een drijvende WF-lijn is prima, hoewel ik het laatste jaar de hele tijd met een 5 heb gevist (wel een 10 voeter!) en dat ging, ondanks de harde wind, redelijk tot zeer goed. Waar je de zee inloopt hangt af van de informatie die je vooraf gekregen hebt van iemand die het al eens eerder gedaan heeft. Je moet het beslist niet doen voordat iemand je heeft ingeleid in de beginselen van deze visserij want anders kom je aan in Denemarken en daar voel jij je dermate verloren in de uitgestrekte leegheid van deze kustvisserij; dan gaat het niet en vervolgens doe je het nooit meer.....

Voor mij was het Harm ten Cate die me de eerste informatie gaf, me al een beetje gek maakte met z'n enthousiaste verhalen. Hij heeft trouwens een schitterend boekje geschreven over dit hele gebeuren; als je er nog aan kunt komen of het van iemand kan lenen........ doen!
Maar goed, Harm had mij enigszins geheimzinnig verteld dat Æbbelø het einde moest zijn.....hij was er zelf nog niet eens geweest......maar desalniettemin......

Ik waad ca 40 minuten over het wad door kniehoog water in de richting van Æbbelø en Margriet kijkt me na. Op een gegeven moment zie ik, omkijkend, haar en ook de auto niet meer, dus is ze op weg, naar een dagje winkelen in Odense. Ik stap, al redelijk vochtig van het transpireren in mijn waadpak aan land op Æbbelø Holm, een klein eiland dat verbonden is met Æbbelø door een ca 4 km lange dijk en drink daar mijn eerste kop koffie. Een ongekend vrij gevoel maakt zich van mij meester.... ik ben weg, los van alles en iedereen.... heerlijk.... en ik ben helemaal op mezelf aangewezen. Over de dijk lopend zie ik dat deze gedeeltelijk is weggeslagen door de najaarsstormen. Vorig jaar konden Hans en ik nog ongehinderd naar Æbbelø lopen, nu moet ik stukken door het water waden.

Als ik bijna bij het eiland ben aangekomen, begin ik aan de westkant van de dijk te vissen met een licht gekleurde garnaal a la Harm. Na een half uur (niets gezien, niets gevoeld) zie ik een vis draaien. Ik waad voorzichtig uit het water en sluip om de vis heen, zodat ik tijdens het werpen de wind mee heb. Even later haak ik de vis en na een korte dril land ik hem (of haar): een prachtige, zilverkleurige zeeforel van ca 35 cm. Ik vis gestaag verder en ongeveer drie kwartier later zie ik een kajuitjacht in de richting van het eiland zeilen. De schipper legt aan en we maken een praatje in het Duits. Hij geeft me de raad om meer aan de noordkant van het eiland te gaan vissen. Het is mij niet duidelijk of hij misschien de eigenaar is van het eiland, want ik zie hem een oude boerderij binnengaan en enige tijd later zie ik hem weer met zijn boot wegzeilen.
Ik loop langs de westkant van het eiland naar het noorden en slurp onderwijl de prachtige natuur in mij op ?...... De zee heeft de kleileem kusten afgekalfd en zo zijn schitterende wallen ontstaan met kleine zandstrandjes. Grote stenen van soms wel drie meter doorsnee liggen in het zand en in het water en daartussen liggen de Tang (zeewier) velden. En daar jagen de zeeforellen..........en daar jaag ik.......

De zon breekt door en ik maak een paar sfeerfoto's om de bijzondere lichtval vast te leggen. Binnen enkele uren vang ik drie zeeforellen, allemaal zo ongeveer rond de 35 cm. Twee zijn zilverkleurig en één is prachtig oranje gekleurd op de flanken. Die is dus paairijp, heb ik mij laten vertellen. Ik geniet van de natuur: kustwallen, stenen in allerlei vormen en kleuren, Tangvelden en onwaarschijnlijk helder water. Je kan alles zien, krabben, kleine visjes, garnalen, jonge platvis die voor je voeten wegschiet en dus ziet alles jou ook...........

Uren gaan voorbij, ik vis, maak foto's, ik vang vis, geniet van de onbeschrijfelijk mooie omgeving en al die tijd ben ik helemaal alleen. Uren lang zie ik niemand......kom ik niemand tegen......een enkele boot met wat mensen daargelaten, die op grote afstand voorbij vaart. Verder zie je niemand......dat is voor mij het verrukkelijke van het kustvissen in Denemarken. Je bent alleen of samen met je vismaat en de hele dag kom je tijdens het vissen misschien 3 of 4 mensen tegen.
De zon begint te dalen, ik vis mijn horloge uit mijn waadpak en zie dat ik moet opschieten, ik heb om ongeveer zes uur afgesproken met Margriet op het vaste land..... Ik laad alles weer in mijn rugzak en begeef me over de dijk richting wad om weer terug te lopen over de ebweg.
Vlak voor Æbbelø Holm zie ik aan de oostkant van de dijk een prachtig Tangveld...zal ik nog even? Mijn rugzak staat al op het strand en ik breng mijn lijn op lengte. De tweede worp loopt mijn vlieg vast. Weer een wierplant? Dan voel ik beweging ik zet de haak en een enerverende dril vangt aan, ik smeek dat ik deze vis mag landen, dat hij niet losschiet en ...... na ongeveer 10 minuten kan ik een prachtige zeeforel van 54 cm met een golf mee het strand optrekken. Het is al behoorlijk schemerig als ik een paar foto's neem (die later bij het ontwikkelen inderdaad nogal donker blijken te zijn) en vervolgens zet ik de vis weer terug.

In looppas vervolg ik daarna mijn weg....gelukkig staat het water erg laag (ca 10 cm) op het wad zodat ik snel terug kan lopen. Margriet komt me in mijn lieslaarzen al tegemoet en opgetogen vertel ik haar van mijn fantastische dag en van mijn vangst. Bij de auto vecht ik mij uit mijn waadpak en we rijden in het donker terug naar ons gehuurde vakantiehuisje. We eten heerlijk en 's avonds kan ik mijn ogen niet meer open houden......
Is dit nu altijd zo bij het forelvissen op Funen? Nee, zo kan het zijn maar zo is het meestal niet.
Ik ben er nu 3 maal op geweest:
de eerste keer 5 dagen (met Hans): 5 zeeforellen gevangen, de grootste 41 cm.
de tweede keer 5 dagen: 4 zeeforellen, de grootste 54 cm (op Æbbelø)
de derde keer 5 dagen (met Hans): 7 zeeforellen, de grootste 42 cm.
Maar wie gaat er nu vliegvissen, alleen voor de vis? Het gaat mij zeer zeker ook om zaken als, de natuur, dieren, planten, het weer, de prachtige luchten en : het samen zijn met je visgenoot.

Trouwens, als je graag een bonkende, kromme hengel wilt hebben.........vis dan eens door tot in het donker, dan komt de grotere gul plaatselijk onder de kust en die pakken zonder problemen jouw zeeforelstreamer als je hem vlak boven de bodem aanbiedt. Ik heb wel eens een avond van meer dan 15 gullen in anderhalf uur meegemaakt; de grootste meer dan vijfenzestig centimeter.

Cees Montijn